Каде е лоцирана линијата што ги разделува објективното и субјективното?  Можна ли е објективна субјективност или субјективна објективност? Ако не можеме да ја сотреме суетата која лежи во секој од нас, можеме ли барем да и отчитаме лекција дека не и се потребни фризирани перформанси?

Не е лошо, вакви и слични прашања да си поставува секој човек, во кусиот временски интервал помеѓу два чекора од своето “галопирање” низ времето. Оние кои мислат дека работат 24/7 ја немаат можноста да си ги постават овие прашања  бидејќи се “презафатени”, иако секој од нивните божемни сто чекори е во сенка на еден голем расчекор.

Дури и сега додека го пишувам ова,го имам на ум прашањето за вечниот дуализам помеѓу објективното и субјективното. Но што е што, ако од позиција на градоначалник направам компарација на моето работење со работењето на колегите - градоначалници од другите општини.

Колку и да е неблагодарен таквиот обид, не е лошо сработеното да го ставиш на едниот тас од терезијата а на другиот тас она што го сработил некој друг. Деновиве во некои од весниците од македонскиот дневен печат, имав можност да ја видам “отчетноста” на некои градоначалници од редовите на ВМРО ДПМНЕ. Ги разбирам луѓето. Од партиската централа им рекле да ги напишат сите реализирани проекти за 2011 година, најверојатно со напомена, напишаното да биде доволно за да пополни цела страница од весникот.

Речено-сторено. Само што фрлив поглед врз неколкуте “отчети” сфатив дека колегите се изнамачиле да ја пополнат страницата. Некои дури во обидот тоа да го сторат успешно и според барањето од “горните”, поради малиот број реализирани проекти во минатата година, допишале и проекти кои се реализираат во тековната година. Но зарем е тоа важно.

Според врхушката на партијата, веројатно важен е визуелниот ефект кој има за задача да го измами читателот, глорифицирајќи ја формата на сметка на содржината. Арно ама, истите тие луѓе кои ја “зготвиле манџата“ со нарачаните отчети ,веројатно заборавиле дека покрај читателите кои површно фрлаат поглед врз таквите објави, има и такви кои опстојно го консумираат понудениот “специјалитет“. Таквите читатели не може а да не забележат дека им се нуди блуткава и невкусна порција од веќе познатата кујна на ВМРО ДПМНЕ. Тоа што веднаш паѓа в очи е дека бројот на реализираните проекти, од општина до општина, се движи од дваесеттина, триесеттина до педесеттина. Човек ќе помисли дека бројот е така мал затоа што градоначалниците се погрижиле да ги истакнат само капиталните и најважните проекти кои ја одбележале минатата година во нивното работење.Но ако само малку прочешлате по напишаното ќе сфатите дека на таа една страница од дневниот весник е ставено се и сешто, се живо и диво, и суво и сурово. Па така, она што на почетокот ви било здодевно, одеднаш се претвора во забавно четиво од рангот на хуморот и сатирата. Замислете, од вкупно триесеттина реализирани проекти за цела 2011 година , ќе најдете и такви од типот: есенско сечење гранки, естетско одржување на дрворед, посета на Дом за стари лица, одбележување празници, часови по прва помош, ликовен конкурс и сл.  Тука е и уникатниот и генијален проект- чистење снег. Не ви преостанува ништо друго освен под влијание на турските тв сапуници на  глас да искоментирате: машала, аферим, ашколсун, ставајќи ги таквите коментари во комбинација со интерпункцискиот знак-наводници. Е, така работат градоначалниците од ВМРО ДПМНЕ, згора на тоа и дебело помогнати од своите сопартијци кои  се чауши во Владата. Истите тие чауши на чело со Груевски, без срам и перде ја играат двојната улога на мајка и маќеа. Па така својски си ги есапат своите а другите како да не постојат, небаре се од друга држава или од друга планета. На едните ореол, на другите рогови. Арно ама, колку и да го прават тоа што им се сака, колку и да се крстат во сопствените маркетиншки трикови за себепромоција и политичка пресметка со неистомислениците, се повеќе стануваат провидни со своите бајати потези. Власта во очите на граѓаните веќе наликува на грепка. Однадвор блескаво ветувачка а внатре недобитна.

Опшина Струмица веќе подолг временски период е маргинализирана од чаушите и веќе од пооддамна расчисти со илузиите за добитна грепка. Ако на почетокот од мојот прв мандат, тоа многу ми пречеше во работењето, чувството да се биде исфрлен на спореден колосек, ми прејде во навика. Ми стана совршено јасно дека инфериорната позиција може лесно да стане супериорна со практикување на една единствена дисциплина-засукување ракави. Како резултат на тоа, општината, не според мислењето на Заев, туку според оценките,анализите и критериумите на повеќе домашни и меѓународни релевантни фактори, стана водечка во државата и тоа во повеќе сегменти. Струмица пред седум години и Струмица денес, тоа се две сосема различни приказни. Која е поубавата приказна, знаат граѓаните. Само како компарација нека послужи фактот дека во споредба со дваесеттината,триесеттината или педесеттината реализирани проекти на градоначалниците од ВМРО ДПМНЕ за 2011 година , Општина Струмица во истата таа година реализираше 418 проекти. Кога тоа би го пласирале во дневниот печат пред македонската јавност, би биле приморани да откупиме цел еден весник а не една страница. Но тоа чини многу пари а со тие пари може да се направи нешто полезно. И зошто би го заморувале граѓанинот, на пример на Боговиње, со податоци околу тоа што работи Заев во Струмица, кога Заев својот отчет го има секој месец на отворена тв емисија пред своите сограѓани.

Меѓу објективното и субјективното, меѓу чекорот и расчекорот и меѓу зборовите и делата има голема разлика. Сите овие нешта се мерливи. Но иако власта ни ја наметнува својата терезија, баждарењето и мерењето ќе го направи народот.

Зоран Заев

 Градоначалник на општина Струмица